سپیده‌دم

وقتایی که شیفت شبم رو خیلی دوست دارم، چون روزها بیشتر دست خودمه و خیلی بهتر می‌تونم به کارای شخصیم برسم، بدون اینکه بیشتر روزم رو درگیر بیمارستان باشم.

یه وقتایی به آدمای دور و برم نگاه می‌کنم و از این‌همه بی‌تفاوتی نسبت به اخبار بد، دلم می‌گیره. انگار آدما دیگه اشباع شدن؛ انگار اون‌قدر درد دیدن که دیگه توان واکنش نشون دادن ندارن. به زندگی روزمره‌شون ادامه می‌دن، اما این به این معنی نیست که چیزی درونشون اتفاق نمی‌افته. خشم و غم، آروم‌آروم به لایه‌های عمیق‌تر روان رسوخ می‌کنن. خیلی ترسناک و غم‌انگیره.

امروز بعد از تحویل دادنِ شیفت، با تن خسته‌ای که رمق نداشت، برای خانه گل خریدم؛ از آن کارهای کوچکی که برای یادآوری زندگی به خودم می‌کنم. قدم‌به‌قدم و آرام آمدم به سمت خانه و تمام طول مسیر، داشتم به فردا فکر می‌کردم. به اینکه حالا که فردا سر کار نمی‌روم، چطور برای روز تعطیلم یک برنامه‌ی دنج بچینم.
کلید را چرخاندم، در را باز کردم و خشکم زد. خاک و گلدان چپ‌شده‌ی پذیرایی یک طرف، و «ناز» که غافل از آشوبی که به پا کرده، درست وسط برگ‌های درهم‌تنیده‌ به خواب رفته بود، یک طرف. ردِ پنجه‌های خاکی‌اش جای‌به‌جای خونه به چشم می‌خورد؛ از کف پذیرایی و اتاق گرفته تا روی مبل‌ها و وسایل بزرگ. نگاهش کردم و دیدم در کمال تعجب، مسئله‌ی فردا برایم حل شد. دیگر نیازی نبود به این فکر کنم که چه برنامه‌ای برای خودم بچینم؛ ناز زحمتش را کشیده، یک روزِ کامل خانه‌تکانی.

خانومای نازِ چنل، در روزهایی که خون‌ریزی داری و پوستت بی‌حال و زرد به نظر می‌رسه، از یخِ چای سبز و خیار غافل نشید. شما چای سبز غلیظ دم کن و کمی آب خیار بهش اضافه کن. بعد داخل قالب یخ بریز و بذار یخ بزنه. صبح‌ها یک قالب از این یخ رو داخل یه پارچه نازک بذار و روی پوست صورتت بکش. آنتی‌اکسیدان‌های چای سبز، خیار و سرمای یخ می‌تونن به کاهش پف صورت کمک کنن و پوستت رو شاداب‌تر و سرحال‌تر نشون بدن.

فکر می‌کنم بخش زیادی از اضطراب‌هامون به خاطر قطع شدن ارتباطمون با طبیعته. انسان نیاز داره گاهی از هیاهو فاصله بگیره، روی چمن‌ها بشینه و بذاره باد، تمام کلافگی‌های ذهنش رو با خودش ببره.

صحبت کردن با مرد ۳۸ ساله این‌طوریه که جدا از اینکه نیم ساعته پشت تلفن داره افزایش قیمت تخم‌مرغ رو تحلیل می‌کنه، داره متدهای آموزشی هم بهم یاد میده که چجوری متوجه بشم تخم‌مرغی که دستمه تاریخش گذشته یا نه.

اگر دارید واسه کم‌خونی قرص آهن می‌خورید ولی هنوزم بی‌حالید و ریزش مو دارید، شاید دارید تو زمان نامناسب می‌خوریدش. کلسیم موجود در لبنیات (مثل شیر و پنیر) و چای و قهوه می‌تونن جذب آهن رو کم کنن. بهتره قرص آهن رو با معده خالی (اگر و اگر اذیت نمی‌شید) یا همراه با یه منبع ویتامین C، مثل آب پرتقال، مصرف کنید تا جذبش بهتر بشه. فقط حواستون باشه چای، قهوه و لبنیات رو با فاصله از قرص آهن مصرف کنید.

تکرار یه رنج، کم‌کم آدمو از درون کدر می‌کنه. غصه اگه یه مدت کوتاه از ذهنت رد بشه، طبیعیه؛ حتی می‌تونه بخشی از بالغ شدنت باشه. ولی وقتی می‌مونه، جا خوش می‌کنه و می‌شه پس‌زمینه‌ی همه‌ی روزات، دیگه اسمش غصه نیست؛ یه جور کشتن آرومه که کم‌کم خودت رو از خودت می‌گیره.

زندگی از اون‌جایی که دوستات مستقل می‌شن و از "خونه‌ی خودم" استفاده می‌کنن کمی جالب و عجیب‌تر می‌شه. تبریک می‌گم بهت رها، رهای رها. 🍓🫡

نشستم زل زدم به نورِ آفتابِ روی فرشِ آشپزخونهٔ خودم، دارم صبحونمو می‌خورم و با خودم می‌گم رها خانوم، بالاخره تموم شد.

دنبال دلیل و منطق واسه عشق نباشید، دوست داشتن یه نیاز زیستیه، دقیقاً مثل نفس کشیدن. آدمی که هیچ‌کس و هیچ‌چیزی رو نداره که بهش عشق بورزه، زنده موندن رو یادش میره و رسماً متلاشی میشه. من هر وقت توی زندگی عاشقِ کاری، راهی یا آدمی بودم، سرپا موندم. و امان از اون روزی که آدم دلش به هیچ‌چیز گرم نباشه.

بشر قرن‌ها جنگید تا بفهمه هیچ‌کس حق نداره به زور دسترنجِ دیگری رو تصاحب کنه. تماشای تفکر امروزی نشون می‌ده که هنوزم چقدر سنگ‌اندازی وجود داره برای ابتدایی‌ترین حقوقِ یه فرد توی جامعه.

من فعلاً تبدیل شدم به آچارفرانسه‌ی خونه و هیچی جز خستگی ندارم. سالن هنوز خالیه و منتظرم فرش‌ها امروز برسن و این وضعیتِ جنگ‌زده رو جمع کنن. یه تشکر خیلی گنده بدهکارم به https://t.me/alonecc و عسل که این چند روز قشنگ از جون مایه گذاشتن برام. حالا درسته بعداً باید با یه شام تپل خسارت وارد شده به کمرتون رو جبران کنم، ولی فعلاً بدونید که خیلی برام مَحرَم و عزیزید و دوستون دارم.

بعضی از والدین امروزی به اسم روشنفکری و آپدیت بودن، عملاً هیچ مرزی واسه اطلاعاتی که با بچه‌هاشون در میان می‌ذارن ندارن. درباره خیانت‌های فامیلی، جزئیات طلاق فلانی، روابط عاطفی، مشکلات زناشویی یا حتی تئوری‌های به‌شدت تاریک و بزرگسالانه با بچه حرف می‌زنن؛ اونم با این بهانه که بچه‌های این دوره‌وزمونه همه‌چیز رو می‌دونن و نباید باهاشون مثل بچه رفتار کرد. اما مسئله این نیست که کودک نباید چیزی از واقعیت‌های دنیا بدونه؛ مسئله اینه که هر حقیقتی، در هر سنی و با هر چقدر جزئیات، واسه بچه قابل‌هضم نیست. ذهن بچه هنوز کشش پردازش خیلی از پیچیدگی‌ها، تناقض‌ها و دراماتیک‌بازی‌های دنیای بزرگسالان رو نداره. وقتی پدر یا مادر، بچه‌ رو وارد جزئیات خیانت، اختلافات زناشویی، طلاق یا مشکلات عاطفی خودش می‌کنه، ناخواسته درگیر مسائلی می‌کنتش که اساساً مسئولیتش با اون نیست. بچه به‌جای اینکه فقط آگاه بشه، یهو حس ناامنی، اضطراب و بی‌اعتمادی رو تجربه می‌کنه و خیلی زودتر از زمان طبیعی، با بخش‌های سنگین و کثیف دنیای بزرگسالان مواجه می‌شه.

توی این چند وقت، من بیشترین خرید آنلاین رو از این دو سایت داشتم.
https://nadimihomee.com/
https://eldohome.com/
محصولات ندیمی و الدوهوم به دستم رسیده؛ هم خیلی سریع فرستادن، هم همه‌چیز صحیح و سالم رسید و کیفیتشون واقعاً بالاست.

می‌رسیم به محصولات چوبی؛ من بعد از کلی گشتن و سرک کشیدن به تولیدی‌های مختلف، بالاخره تونستم کارو چوب رو پیدا کنم. اگر مثل من مینی‌مال‌پسند هستید، باید بگم که طراحی‌هاشون به شدت خوش‌سلیقه و ظریفه.
بزرگ‌ترین مزیتشون اینه که فوق‌العاده خوش‌رفتارن، قشنگ بهتون مشاوره میدن و هر ایده‌ای که توی ذهنتون باشه رو براتون طراحی می‌کنن و در نهایت یه کار تمیز و بی‌نقص تحویلتون میدن.
من خودم حضوری رفتم کارگاهشون، ولی فروش آنلاین هم دارن. تنها چیزی که ازشون دارم شماره تماس هستش می‌تونید تماس بگیرید آدرس سایت یا پیج رو ازشون بگیرید.
09197855924

وقتی آدم مدت‌ها بر اساس “بایدهای بیرونی زندگی می‌کنه (انتظار خانواده، جامعه، سن، عرف) ممکنه به جایی برسه که از بیرون موفقیت حساب می‌شه، اما درونش حس هم‌راستایی نداشته باشه. ممکنه سال‌ها طبق یه‌سری انتظار جلو رفته باشی. درس خوندی چون باید می‌خوندی. کار کردی چون باید کار می‌کردی. رابطه ساختی چون وقتش رسیده بوده. نه‌که همه‌ی بایدها هم بد باشن. ما همیشه ترکیبی از خواسته‌های شخصی و الزام‌های بیرونی‌ایم. زندگی بدون مسئولیت و چارچوب هم معنا نداره. مسئله این نیست که “باید”وجود نداشته باشه. مسئله اینه که آیا جایی از این مسیر، خودت هم انتخابی داشتی؟ یا فقط جریان تو رو با خودش برده؟ خیلی از وقت‌ها مشکل از تصمیم‌ها نیست از نبود آگاهی توی تصمیم‌هامونه. وقتی انتخاب‌ها از ته دل نیاد، یه فاصله شکل می‌گیره. فاصله بین زندگی‌ای که داری و آدمی که واقعاً هستی. اون فاصله اولش خیلی معلوم نیست. همه‌چیز ظاهراً سر جاشه. اما حالت با خودت کامل خوب نیست. وسط خنده یه خلأ هست. وسط موفقیت یه بی‌معنایی. انگار همه‌چیز مرتبه… جز خودت و‌ درونت.

مسئله‌ی اصلی رابطه‌ی آدم با خودشه.

http://javidnamaan.com/
غمگین و قشنگ بودن این سایت…

روزای سخت بگذره و عمری باقی باشه، قول میدم حتما دوباره فرصت دوست داشتن و دوست داشته شدن رو به خودم بدم.

زنده باد اون پیامی که به جواب ندادن می‌ارزید.